uit Dorst

Hier is ie dan, het eerste exemplaar van “De Dorstlezer”. Nooit gedacht, maar na veel overleg en ge-brainstorm is het er dan toch van gekomen.

Voor velen een onverwachte verrassing. Niet in de laatste plaats voor mij. “Zou je er niet een column voor willen schrijven?” was het vriendelijke verzoek. Ik vond een nieuw periodiek blad voor Dorst een goed initiatief, want er was een communicatieleemte ontstaan sinds de papieren versie van het Dorpsblad enkele jaren geleden een zachte dood stierf.

Afwachtend ging ik naar de eerste redactievergadering. Kennismaken kan geen kwaad, dacht ik. Het enthousiasme tijdens de bijeenkomst wekte sympathie op en zo kwam van het een het ander. En dan… een onderwerp voor de eerste column! Achter de laptop op inspiratie gaan zitten wachten haalt niets uit. Dus ik erop uit.

Ik ga eens met de geitenhoeder van Dorst praten, dacht ik. Je moet immers ergens beginnen. Waarom niet met die man, want wie vaak zwijgt heeft dikwijls veel te vertellen; stille wateren hebben immers diepe gronden.

Hij staat zo geduldig op het grasbermpje in de Spoorstraat langs de weg en blijft daar met zijn geit zo aandoenlijk braaf staan. Ik stapte vol goede moed op het stel af, gewapend met pen en papier. De Spoorstraat is bij tijd en wijle als sluiproute voor forensenverkeer een gewilde weg. Er wordt soms – in een behoorlijke vaart – gebruik van gemaakt, zodat enige zorgvuldigheid bij het oversteken geboden is.

Is dat wellicht ook de reden dat de geit en haar begeleider zo lijdzaam blijven staan en steken ze pas over wanneer er geen verkeer meer is en niemand hen ziet? Ik sprak ze behoedzaam aan. Brabanders vallen niet direct met de deur in huis, zoals Rotterdammers dat zo goed kunnen. Ik legde mijn probleem om een onderwerp te vinden voor aan de geitenhoeder:

“Witte gij ‘t?”.

Aanvankelijk wilde het gesprek niet zo vlotten. De man bleef onbeweeglijk en stil. En ook het geitje voelde zich kennelijk niet aangesproken. Na enig beleefd afwachten gaf ik het op, om onverrichter zake huiswaarts te keren.

Maar een stilleven, zoals een beeld en een schilderij dat zijn, ‘spreekt’ tot de verbeelding. Achter mijn rug meende ik toch te horen: “Ik ben geen witte geit!”. Het beeld is inderdaad zwart of, zo u wilt, antraciet, en ik realiseer me direct hoe snel een misverstand geboren is, want communicatie is een subtiel
gebeuren.

Wat het dier verstaan had als aanroep was eigenlijk mijn vraag aan zijn begeleider. Logisch dat die dan ook niks in een conversatie zag. Maar het beest had ook een punt: hij stond daar samen met zijn baasje zwart te wezen. Een zwart schaap heeft over het algemeen niet zo’n goede naam, wat overigens niet altijd terecht is.

Of schapen en geiten verre familie zijn, weet ik niet, maar het was geen goede opening voor een gesprek. Er sprak een zekere trots uit de eigen verschijning en wanneer dat niet uitloopt op een vervelende vorm van discriminatie, dan is daar niets mis mee.

Enfin, zo kan zo’n zogenaamd ‘nietszeggend’ beeld toch iets te vertellen hebben, dacht ik, toen ik op huis aanging. Weer iets geleerd, dacht ik. En tegelijk ook een onderwerp voor mijn column.

HH

Als “Onbekende vrijwilliger van Dorst” staat deze keer Harry van den Bosch in de schijnwerpers, hij mag de spits afbijten.

1. Jij bent als vrijwilliger verbonden aan de EHBO vereniging Dorst. Vertel daar eens wat over.

Ik was al in het bezit van een EHBO diploma, omdat ik dat voor mijn werk bij BS Forklifts nodig had. Toen ik bewust op zoek was naar vrijwilligerswerk kwam ik uit bij de EHBO vereniging in Dorst. Bij mijn eerste bestuursvergadering, bleek dat ze een voorzitter nodig hadden. Ik was de enige man van de 5 aanwezigen, en zij stemden allemaal op mij als nieuwe voorzitter. Dat was in 1999, dus al weer 13 jaar geleden.

2. Hoe verliep de eerste keer?
Die eerste vergadering die ik als voorzitter leidde, verliep dus vrij chaotisch, ik was niet ingewerkt als voorzitter maar had gelukkig wel een door de wol geverfd bestuur van 4 dames achter me staan. In het kort zal ik iets vertellen over de geschiedenis van deze EHBO vereniging. Hij is opgericht in 1948 en had toen 80 enthousiaste leden, mede omdat er in Dorst toen nog geen huisarts was.

Met de komst van huisarts Co zo’n 25 jaar geleden, werd het aantal leden aanzienlijk minder. Het was niet meer nodig. Op het moment hebben we 22 leden, waarvoor we in de Klip herhalingsavonden organiseren om kennis en vaardigheden op peil te houden. We hebben jammer genoeg al jaren te weinig aanmeldingen voor volledige EHBO opleidingen, dit zouden we graag anders zien. Dus wanneer een lezer zich geroepen voelt? Laat het weten.

Wat nu nog onze opzet is, is het ondersteunen van Dorstse evenementen, waaronder voetbaldagen bij Neerlandia’31, Midzomernachtfeest, avondvierdaagse en Dorst op Stelten. Hiervoor krijgen we een kleine vergoeding, waarmee we onszelf draaiende kunnen houden. Dit geld hebben we o.a. nodig voor materiaal, nieuwe AED apparaat en de herhalings-lessen.

3. Wat is de leuke en minder leuke kant aan dit werk?
Ik zit zo in elkaar dat ik iets wil betekenen voor de gemeenschap. En dat kan met dit werk. Daar komt bij dat het ook nog gezellig is. Het is gewoon een vereniging waar je bij hoort, ik zit bij de EHBO en een ander zit bij voetbal of tennis. Wat iedere keer weer een lastig karwei is, is het rooster voor ons evenementenprogramma kloppend maken. Met de 22 leden moeten we 48 taken verdelen. Een heel gepuzzel, dan kom je eigenlijk mensen te kort.

4. Hoe combineer je dit werk met je privé-leven?
Het is al vrij snel een stukje van ons gezin geworden, de kinderen weten niet beter. Het kost eigenlijk geen zichtbare tijd.

5. Wat is er zo leuk aan Dorst? Moet er iets verbeterd worden?
Wanneer ik door Dorst fiets, word ik door iedereen begroet, overal zijn punten van herkenning. Je kent de mensen en zij kennen jou. Er wordt al genoeg gedaan, overal nieuwe bestrating, laat het maar zo blijven, zo gemoedelijk.

6. Wie stel jij voor als Vrijwilliger van Dorst voor de volgende uitgave van dit blad?
Corry Vermetten

Margret Tielemans